"Wanneer zien we elkaar weer?"

De regen tikte zacht tegen de voorruit toen ik de parkeerplaats aan de rand van het bos opreed. Het was zo'n dag waarop de meeste mensen binnen bleven: grijs, nat en stil. Precies daarom hadden we deze plek gekozen. Geen drukte en geen nieuwsgierige blikken. Alleen het bos, de regen... en elkaar.

Het was onze eerste ontmoeting. Ik keek naar mijn telefoon. Haar laatste bericht stond er nog: "Ik ben er bijna."

Al weken spraken we met elkaar online. Niet via een van de webcamplatforms, maar via Telegram, nadat we elkaar hadden ontmoet via een onschuldige app. Een app om nieuwe vrienden te leren kennen. Een app die totaal niet gericht is op liefde of seks.

Ons eerste contact was voorzichtig, aftastend. Kleine berichten, grapjes, vragen over werk, muziek, herinneringen en wat je zocht via deze app. De klik was er snel, het praten ging gemakkelijk en we durfden ons allebei echt te laten zien. Zo gezellig was het: open, eerlijk, vrij en af en toe een foto.

Maar al snel veranderde er iets. De gesprekken werden langer, intenser en vonden steeds vaker plaats in de late uurtjes. Dieper, soms onverwacht persoonlijk, soms speels en soms zo geladen dat ik mijn telefoon even weg moest leggen om rustig adem te halen. Is dit echt? Is zij echt? Ik voel sensuele spanning, maar waarom via dit contact? Dat is helemaal niet mijn intentie geweest. Om vervolgens toch weer mijn telefoon te pakken en met haar door te kletsen. Ik kon niet anders en ik wilde niet anders.

Al snel werd het van speels erotisch. Hier gingen we duidelijk samen in op, en we genoten er openlijk van. Voor ons beiden was dit nieuw: speelsheid met diepgang. We waren te nieuwsgierig naar elkaar geworden, en we spraken af. En dat moment, dat is nu.

Ik was iets eerder en zat in de auto te wachten. Nog even, dacht ik, en dan staat ze daar. Mijn hart ging tekeer als een puber op een eerste date. Grappig om dat in mezelf te herkennen, wat een heerlijke levensenergie. Een andere auto kwam aanrijden. Daar is ze. Ze stapte uit, een prachtige vrouw van tegen de veertig. Verzorgd, mooi blond haar, prachtige benen en fantastische rondingen.

Ik stapte ook uit en liep rustig naar haar toe. Toen ze opkeek, zag ze mij. Donkere jas, handen ontspannen in mijn zakken en met een open, vriendelijke blik. Onze blikken ontmoetten elkaar, en het gebeurde meteen. Ze was precies zoals ik haar had voorgesteld, maar de blik in haar ogen verried dat ze me aantrekkelijk vond. Die eerste seconde zei alles. We voelden allebei hoe de zenuwen door ons lijf schoten. Mijn hart klopte sneller dan ik wilde toegeven.

Ze glimlachte. "Dus jij bent het eindelijk", zei ze zacht. Haar stem was warm, sensueel, vrouwelijk. "En jij bestaat echt", antwoordde ik half lachend. "Spannend, hè?", zei ik. Het haalde meteen iets van de spanning bij ons weg.

We begonnen te lopen, het bos in. De regen viel nog steeds, maar zacht genoeg om bijna rustgevend te zijn. Het bos was verlaten. Alleen het geluid van natte bladeren onder onze schoenen en het ruisen van de wind door de takken. We kletsten erop los, zo ontspannen. Over van alles, over elkaar, over onze gezamenlijke reis. Over hoe vreemd het voelde om elkaar nu eindelijk te zien, maar ook om te merken dat het zo snel goed en natuurlijk voelde.

Naarmate we verder liepen, veranderde de sfeer. Onze schouders raakten elkaar af en toe. Blikken bleven net iets te lang hangen. Ik stelde vragen en luisterde echt, met aandacht. Met die rustige zekerheid die haar langzaam liet ontspannen. De zenuwen die ze eerst voelde, maakten plaats voor iets anders. Iets warmers, iets spannenders.

Na een tijdje bleven we staan. Ik keek haar vragend aan. "Mag ik iets doen wat ik eigenlijk al vijf minuten wil doen?", vroeg ik. Later vertelde ze me dat op dat moment haar hart een slag oversloeg. "Dat hangt ervan af wat het is", zei ze, terwijl een glimlach haar verraadde. Ik stapte een halve stap dichterbij en kuste haar. Niet voorzichtig, niet aarzelend, maar ook niet gehaast. Het was alsof alle spanning van de afgelopen weken in dat ene moment samenkwam. Zonder na te denken sloeg ze haar armen om me heen en trok ze me dichter naar zich toe. Ik voelde haar lichaam, haar rondingen, en onze lippen voelden zo zacht aan. En daar stonden we dan, heerlijk te zoenen in de regen.

Ik lachte even. "Dat wilde ik dus doen", zei ik. "Goed plan", fluisterde ze. Vanaf dat moment leek de tijd te verdwijnen. We liepen verder door het bos, maar nu steeds dichter bij elkaar. Hand in hand en af en toe stoppend om te zoenen en te voelen. "Dit was beter dan ik had gehoopt", zei ik. Ze knikte. "Veel beter."

En daar stonden we dan, wetend dat dit pas het begin was. Toen glimlachte ik weer met diezelfde rustige glimlach als toen ik aankwam. "Dus", zei ik, "wanneer zien we elkaar weer?" "Over 30 minuten, als jij in mijn bed ligt met je hoofd tussen mijn benen."

Met lieve groet,

Anoniem II