Haar eigen verhaal
Soms begint begrijpen pas als iemand echt durft te vertellen.
Achter elk beeld zit een gedachte, achter elke keuze een gevoel. Hier lees je de persoonlijkere kant van Missconly.
Hoe het allemaal begon
In onderstaande tekst delen we het ontstaan van Missconly en nemen we je mee naar het begin van haar reis. We vertellen hoe zij startte met webcammen, welke keuzes en overwegingen daarbij kwamen kijken en hoe deze stappen hebben geleid tot de ontwikkeling van Missconly zoals zij vandaag de dag is.
Achter Missconly schuilt een oprecht en persoonlijk verhaal. Door dit verhaal te delen, geven we inzicht in wie Missconly is.
Beste lezer,
Doordat ik nu weet hoe ik deze reis ervaren heb wil ik dit graag delen zodat er een reëel beeld komt over het beginnen met een carrière als webcammodel. Van jaren met een goede gerespecteerde baan ineens de omslag maken richting de “online seks werker”
Waarom deze ongewone keuze het toch geworden is en wat de voor en tegens hiervan zijn en hoe deze zijn opgevangen. Graag neem ik jullie mee en probeer ik zoveel mogelijk te vertellen en wil eerlijk zijn in alles zodat er geen valse verwachtingen ontstaan en waarom ik deze keuze toch gemaakt heb en met het stigma om te gaan die er mee verbonden is! Ik weet nu wat ik ongeveer kan verwachten maar iedere kijker is verschillend en je komt de gekste fetisjen en wensen tegen in deze wereld en ik sta nu al nergens meer van te kijken.
Lees in dit rauw en eerlijk verteld verhaal wat mij allemaal is overkomen en hoe mij dat gelukt is en wat ik ervoor heb moeten doen om er een succes van te maken. Alle hoogte- en dieptepunten benoem ik die ik ervaren heb. Het is een reis waarvan niemand mij kon vertellen wat ik mee zou kunnen maken onderweg en hoe ik daar een weg in te vinden? Voor meiden die ook een carrière willen beginnen in deze branche met welke achterliggende reden dan ook Zou ik willen dat ze de mogelijk kunnen hebben ik nooit gekregen om beter voorbereid te zijn vooraf en zo meer het besef hebben wat dit allemaal met zich meebrengt en hoe hier mee om te gaan.
Met wat tips, portie gezond verstand en wetend wat jouw eigen grenzen zijn is dit werk wat je overal kunt doen met lekkere verdiensten en werktijden die je zelf in kunt vullen. Het enige wat je moet bepalend vooraf is dat je weet hoeveel geld je nodig hebt om daarin een schema te maken om een overzichtelijker beeld te krijgen wat je daarvoor moet doen. Dit is voor ieder een verschillend iets maar de regels zijn gelijkend.
Het is een wereld waarin je keihard afgerekend kunt worden en je zeker tegengas moet durven geven. Hoe je uiterlijk is dat is niet eens zo belangrijk maar wel dat je uitstraalt dat je dit echt leuk vindt en zelfverzekerd over komt! Mijn ervaring inmiddels is dat je dicht bij jezelf moet blijven en je niet anders voor gaat doen dan je zelf bent. Dan hou je dit niet vol en ga je gaat het je niet opbrengen wat je voor ogen had voordat je deze keuze maakte. Hoe en wat je er allemaal voor wil doen om je doel te bereiken is voor iedereen anders maar het belangrijkste is dat je jouw eigen grenzen niet overgaat.
Kun je dit dan is dit een “baan” die veel voordelen met zich meebrengt en als je het doorhebt waar en wanneer geld te verdienen is kun je met veel minder uren en plezier best leuk verdienen en het echt wel wat jaren vol te houden. Onderschat het niet. Dat was ook mijn fout. Daarom mijn reis beschreven zonder het anders te maken dan ik het ervaren heb!
Mijn verhaal over hoe ik dit alles ervaren heb start hieronder. Mijn echte naam blijft privé maar mensen kennen mij toch van alleen van mijn artiestennaam. Dit is de start van mijn alter ego Missconly. Veel leesplezier gewenst.
" Het begin dat alles veranderde"
"De keuze die mijn leven zou veranderen"
Samen met mijn vriend had ik al best vaak gesprekken over hoe fijn het zou zijn om volledig vanuit huis te kunnen werken. Die gesprekken waren niet altijd serieus bedoeld. Soms waren ze gewoon luchtig, lachend, een beetje fantaseren over vrijheid. Geen vaste tijden, geen baas en vooral: samen iets doen met wat we allebei leuk vinden.
In die gesprekken viel de naam OnlyFans regelmatig. Vaak als grapje. Zo’n idee waarbij je denkt: ja ja, dat zouden wij nooit doen. Toch?
Maar hoe vaker het ter sprake kwam, hoe minder het alleen maar een grapje bleef.
Elke keer als we erover praatten, kwam hetzelfde gevoel terug. Nieuwsgierigheid, spanning, maar ook meteen twijfel. Want ja… wat als mensen erachter komen? Wat gaan ze zeggen? Wat gaan ze denken? Hoe leg je dit uit aan familie, vrienden en kennissen?
Het is geen standaard beroep, zeker niet in Nederland. Er hangen veel vooroordelen omheen, vaak al gevormd voordat iemand überhaupt naar je verhaal wil luisteren. Op dat moment kon ik alleen de negatieve kanten zien en niet de voordelen.
Ik merkte dat ik mezelf steeds aan het verdedigen was in mijn hoofd. Alsof ik me al moest verantwoorden voor iets wat ik nog niet eens deed. Dat hield me tegen.
Mijn vriend was daar veel nuchterder in. Hij zei regelmatig tegen mij:
“Denk je echt dat mensen die jou zouden herkennen dat hardop gaan zeggen? Dan geven ze toe dat ze zelf ook kijken. En geloof me, het merendeel doet het stiekem.”
Die woorden raakten iets. Want ergens wist ik dat hij gelijk had. Mensen oordelen snel, maar doen ondertussen vaak hetzelfde. Toch bleef de angst bestaan. Niet omdat ik het idee verkeerd vond, maar omdat ik bang was voor de reacties van anderen.
En toch… het idee ging niet weg.
Fuck it: het moment waarop praten doen werd
Op een gezellige avond zaten we samen thuis. Geen bijzondere setting, gewoon wij twee op de bank. Het onderwerp kwam weer ter sprake, zoals zo vaak. Maar deze keer voelde het anders. Niet luchtig, niet als grap, maar serieuzer.
We praatten erover zoals we dat al zo vaak hadden gedaan. Over hoe het zou zijn, wat de voordelen zouden kunnen zijn, maar ook over de twijfels. En ineens viel er iets weg. De angst. Het overdenken. Het eindeloze wat als.
We keken elkaar aan en ik voelde eigenlijk op hetzelfde moment als mijn vriend: fuck it.
Niet blijven twijfelen, maar het gewoon doen. We zien het wel.
We besloten een account aan te maken op OnlyFans. Dat voelde als de meest logische stap, omdat het voor ons ook het bekendste platform was. In ons hoofd was dat zo geregeld. Maar al snel kwamen we erachter dat het helemaal niet zo eenvoudig was. Iedere poging om een account aan te maken werd afgewezen. Steeds om dezelfde reden: we wilden ons als stel inschrijven.
Waarom dat niet mocht, weten we eigenlijk nog steeds niet. Het voelde frustrerend, juist omdat we alles open en eerlijk wilden doen. En vooral: samen.
Mijn vriend zei toen tegen mij:
“Dan ga jij toch alleen daarop, schat.”
Maar dat voelde niet goed. Het idee was juist dat we dit samen zouden doen. Dus in plaats van het hele plan te laten varen, gingen we verder kijken. Wat kon dan wél?
Zo kwamen we uit bij webcam-sites. Een wereld waar we allebei nauwelijks iets vanaf wisten. Spannend, onbekend, maar ook nieuwsgierig makend.
We keken elkaar aan en besloten, zonder precies te weten waar we aan begonnen, een account aan te maken op Chaturbate, op alleen mijn naam. Tot onze verbazing ging dat proces juist heel snel. Binnen no time kregen we goedkeuring.
En ineens kwam het heel dichtbij.
En toen begon het pas echt te kriebelen.
De eerste keer online: zenuwen, lachen en verbazing
Op mijn telefoon verscheen een knop met de tekst “Broadcast Yourself”. Op dat moment voelde het ineens heel echt. Geen fantasie meer, geen praten, maar doen. We keken elkaar aan, lachten naar elkaar en zeiden: zullen we eens kijken hoe het werkt?
Mijn vriend hield mijn telefoon vast en filmde mij. Hij stond naast me, letterlijk en figuurlijk. Terwijl ik op die knop drukte, voelde ik de zenuwen door mijn lijf schieten.
Binnen enkele seconden kwamen de eerste kijkers binnen. Dat ging zó snel dat we elkaar even aankeken en moesten lachen. Het was onwerkelijk. Dit gebeurt dus echt. Er zijn mensen die iets van ons willen zien. Dat vond ik bizar.
We begonnen heel onwennig. In het begin liet ik gewoon mezelf zien, niets geks. Mijn vriend stond naast me en fluisterde af en toe bemoedigend:
“Laat wat meer zien, schat. Je ziet er lekker uit, dat zullen zij daar ook zeggen.”
Voorzichtig liet ik iets meer zien. En toen gebeurde er iets wat we totaal niet hadden verwacht: er kwamen tokens binnen. Tokens zijn een soort fictief geld dat kijkers geven en later wordt omgezet in echte dollars. Tegelijkertijd begon de openbare chat te leven. Mensen praatten, reageerden en vroegen ons om bepaalde dingen te doenAl snel werden we er samen makkelijker in. Het ongemak verdween en maakte plaats voor ontspanning. We deden steeds meer samen voor de camera en moesten vooral heel erg lachen. Het voelde vertrouwd, veilig en verrassend leuk.
Misschien was het meest bizarre gevoel wel dat we betaald kregen voor iets wat wij samen al zo graag doen en waar we van genieten. Dat besef kwam pas later echt binnen. We dachten er wel over om de laptop van mijn vriend erbij te pakken, want constant een bewegend beeld is ook niet ideaal. We zetten meteen het account erop en hielden ondertussen de telefoon nog aan.
Na ongeveer een half uur kregen we ineens een verzoek om privé te gaan met een man. Dat betekende dat niemand anders mee kon kijken. Het idee alleen al voelde spannend, maar technisch hadden we geen idee hoe het werkte. We zaten flink te klungelen met instellingen en knoppen. Het bleek een Nederlandse man te zijn. We hoorden hem wel, maar hij kon ons niet zien. Hij hoorde ons, maar zag ons niet.
Normaal ben ik niet onhandig met dit soort dingen, maar nu werd ik toch zenuwachtig. Die man betaalde per minuut en ik wilde echt dat hij waar kreeg voor zijn geld. Hij vroeg of we nieuw waren, begreep dat het ons niet lukte en hielp ons, voor zover hij kon, om alles goed in te stellen. Dat gaf me wat rust. Maar pfff… hoe moeilijk kan het zijn? Het probleem is dat je, als alles nieuw is, gewoon niet weet waar je alles kunt vinden.
Na een tijdje lukte het en kregen we ook beeld van de man aan de andere kant van het scherm. Hij legde uit hoe alles werkte, welke instellingen we moesten aanpassen en wat we konden doen. Dat haalde veel spanning weg en gaf een veilig gevoel. Na, ik denk wel, een half uur instellen zag hij ons eindelijk goed. Hij was blij dat we te zien waren.
We konden eindelijk beginnen met ons eerste privéverzoek. We waren er klaar voor. Dus kom maar op.
Net op het moment dat alles een beetje begon te lopen, gebeurde er iets onverwachts.
Het beeld viel weg.
De chat verdween.
Alles stopte.
Neeeeee… waarom? Wat doen we fout?
" De klap die geen einde bleek "
Onoplettendheid en meteen en ban
Net op het moment dat we het gevoel kregen dat we het een beetje doorhadden, viel alles weg. Het beeld stopte, de chat verdween en we konden nergens meer op klikken. In eerste instantie dachten we dat we zelf iets fout hadden gedaan. Misschien een verkeerde knop, een instelling gemist, iets technisch.
We zochten ons suf, maar konden niets vinden. Tot we ineens zagen dat het account geblokkeerd was.
We begrepen er helemaal niets van. Het ging juist goed. De sfeer was fijn, de reacties waren leuk en ineens was het gewoon voorbij. Pas later zagen we wat we dachten dat het probleem was. Op het profiel stond alleen ik vermeld. We dachten dat als we dit zouden aanpassen naar een koppelaccount, het wel in orde zou zijn. Maar helaas: het account bleef geblokkeerd.
Het was inmiddels laat en mijn vriend moest de volgende ochtend weer vroeg op voor werk. Hij ging naar bed, nog steeds een beetje verbaasd over wat er was gebeurd. Hij keek me aan en zei:
“Ik zie het al… jij kunt nog niet slapen zeker? Ik moet wel gaan, mop.”
Ik gaf hem een kus en wenste hem welterusten.
Ik bleef achter. Met adrenaline in mijn lijf en een hoofd dat maar bleef malen. Slapen lukte niet. Ik bleef nadenken over wat er mis was gegaan en hoe we dit in de toekomst konden voorkomen. Al het werk voelde ineens als voor niets, en dat was een teleurstelling.
Later werd duidelijk wat de reden was. Omdat alleen ik geregistreerd stond op het account en mijn vriend niet, hadden we een ban gekregen. Dat controleren ze heel streng. Voor hen logisch, maar voor ons een harde en duidelijke les. Een leermoment, noem ik dat.
Het voelde niet als falen. Meer als: oké, dit hoort erbij als je ergens nieuw in bent. We hadden niets verkeerd bedoeld, maar wel iets over het hoofd gezien. En eigenlijk is het logisch. Alleen waren we op dat moment zo enthousiast dat we het niet zagen. Ach ja.
En ondanks de teleurstelling voelde ik vooral één ding: dit was het niet. Dit was geen einde. Ik wilde hem morgen toch iets laten zien. Maar wat?
Alleen verder, maar niet alleen
Ik zat nog vol energie. In plaats van het los te laten, besloot ik verder te kijken. Wat kon er nog meer? Waar kon ik wél terecht?
Zo kwam ik uit bij Cam4. Ik schreef mezelf daar in en tot mijn verbazing was dat binnen no time geregeld. Nog diezelfde nacht kon ik alweer online gaan.
Deze keer stond ik alleen voor de camera. Dat voelde anders. Spannender misschien, maar ook krachtiger. Ik moest het nu zelf doen. Toch voelde ik me niet alleen, omdat mijn vriend achter me stond, ook al lag hij inmiddels te slapen. Ik dacht aan hoe zijn reactie zou zijn als hij dit de volgende dag van mij zou horen.
Ik moest een naam invullen en gebruikte een andere naam, even snel verzonnen. Morgen zouden we hier wel verder naar kijken. Nu eerst gewoon zien of het werkte. Die nacht verdiende ik voor het eerst echt geld. Weliswaar in tokens, maar bedragen die je daadwerkelijk kon laten uitbetalen. Ik keek er meerdere keren naar, omdat ik het bijna niet kon geloven. Het ging me niet eens om hoeveel het was, maar om het besef dat mensen hier echt voor wilden betalen. En dat ze nu naar míj kwamen kijken.
En eerlijk? Ik voelde me op dat moment helemaal niet zo fris of aantrekkelijk. Na een tijdje vond ik het mooi geweest en stopte ik de uitzending. Het was toch een leuk bedrag geworden.
Met een vreemd soort trots en verbazing ging ik uiteindelijk naar bed.
De volgende dag vertelde ik alles aan mijn vriend. Dat doen wij al vanaf het eerste moment. Wij hebben geen geheimen voor elkaar. Ik vertelde hem over Cam4, over het geld en over hoe het voelde. Zijn reactie was meteen positief. Zonder twijfel zei hij dat dit echt iets kon gaan worden. Dat hij hier mogelijkheden in zag.
Ik zag mezelf echt niet als knap of bijzonder. Door een vorige relatie met iemand die achteraf een narcist bleek te zijn, was mijn zelfvertrouwen heel laag. Ik zag simpelweg niet wat mannen in mij zagen. Mijn vriend zei toen tegen me:
“Schat, jij hebt alles om heel groot te worden. Je bent knap, je hebt een goed lichaam en je komt toegankelijk en lief over. Jij bent niet zo’n meid die van zichzelf weet dat ze knap is en met een air rondloopt. Mannen houden van echt. Geen gespeelde rol.”
Ik vond het nog steeds spannend, maar zijn vertrouwen gaf me rust. We besloten het avontuur samen aan te gaan. Niet zomaar proberen, maar echt kijken hoe ver dit kon groeien. Het vertrouwen dat mijn vriend had en de toekomst die hij voor zich zag, gaf me een boost. Al moest ik het zelf nog zien. Maar we gingen ervoor.
En dit keer wel met mijn vriend erbij. Alleen nog niet in beeld. Daar hadden we van geleerd.
Missconly en de eerste echte avonden
Een van de eerste dingen die we samen bespraken, was mijn naam. Met mijn echte naam online gaan voelde gewoon niet verstandig. Zeker niet in Nederland. Dat wilde ik niet. Daarom had ik die eerste nacht ook maar snel een andere naam verzonnen, maar dat voelde niet goed. Het was het ook niet. Het moest iets pakkends zijn, iets wat bij mij paste. Maar hoe verzin je zoiets?
Mijn vriend zei:
“Wacht even.”
Hij pakte zijn telefoon, opende ChatGPT en vroeg om een artiestennaam. Een soort OnlyFans-naam, gebaseerd op mijn naam. We lazen samen de suggesties en ineens sprong er één uit: Miss_conly. Dat was de eerste versie. Omdat sommige platforms het streepje niet accepteerden, werd het al snel Missconly. En eerlijk: die klopte. We vonden het allebei meteen een geweldige naam.
De naam voelde goed. Hij bleef hangen en paste bij mij. En het mooiste was misschien nog wel dat er op Cam4 niemand met die naam bestond. Later ontdekten we dat ik deze naam overal kon gebruiken, omdat er nog geen enkel account, profiel of site met die naam bestond. Dat voelde als extra geluk.
Vanaf dat moment was mijn alter ego Missconly geboren.
Op Cam4 bleek er veel meer mogelijk te zijn dan alleen live gaan. Je had een eigen feed, een fanclub en ruimte om foto’s en updates te plaatsen. Dat gaf meteen het gevoel dat je echt iets kon opbouwen. Geen losse uitzendingen, maar een geheel. En dat sprak mij enorm aan.
Die avond zei mijn vriend ook iets wat ik later steeds vaker terugzag in alles wat gebeurde:
“Het gaat vaak niet eens om seks. Het gaat om aandacht. Om gezien worden.”
En dat jij gewoon jezelf bent, is het extraatje dat jou heel groot kan, of gaat, maken, schatje.
Die avond voelde spannender dan de allereerste keer. Ik wist nu beter wat er mogelijk was. Maar naarmate de tijd vorderde, werd het makkelijker. Ik ontspande, voelde me zekerder en begon echt mezelf te zijn.
Het bedrag dat we die avond verdienden, verraste me. Het ging om een paar honderd dollar. We praatten er samen over na en stonden er allebei van te kijken hoe soepel het eigenlijk was gegaan.
Mijn vriend zei toen tegen mij:
“Jij bent zoveel anders dan alles wat daar zit. En juist daarom gaat het hard.”
Ik zag mezelf helemaal niet zo. Eigenlijk zie ik mezelf nog steeds niet zo. Ik weet wel dat ik makkelijk praat en niet preuts ben, maar zo bijzonder zoals mijn vriend mij ziet en altijd benoemt… nee, dat voel ik zelf niet zo. Maar ergens begon ik wel te voelen dat dit misschien groter zou kunnen worden dan ik ooit had gedacht.
Zou hij dan toch gelijk hebben?
Maar ik durfde er eigenlijk niet te veel aan te denken. Want wat als het een teleurstelling zou worden? Nu ben ik nieuw, dacht ik, maar vinden mannen mij morgen ook nog interessant? Die gedachten begonnen al snel door mijn hoofd te gaan.
" Groei, twijfel en ontdekken wat werkt "
De fanclub: van een idee naar " iets echts"
Na die eerste echte avonden op Cam4 begon het steeds meer te leven. Het voelde niet langer als “even proberen”, maar als iets dat serieus potentie had. Ik merkte dat ik nieuwsgierig werd naar cijfers. Hoeveel volgers zou ik krijgen? Hoe snel zou dat gaan? En vooral: zouden mensen ook fan willen worden?
Nog steeds zag ik mezelf niet als bijzonder. Ik probeerde daar ook niet te veel in te gaan geloven, maar lette er wel bewust op dat ik geen rol zou gaan spelen. Mijn vriend zei nog steeds tegen mij: mannen houden van vrouwen die zichzelf zijn, dus blijf dat vooral zo doen.
Op Cam4 had je de mogelijkheid om een eigen fanclub te starten. Die optie zette ik vrij snel aan. We vonden het belangrijk om dit meteen goed aan te pakken. Bij veel andere meiden zagen we dat de fanclub leeg was of nauwelijks gevuld. Dat vonden wij niet kunnen. Als mensen betalen, moeten ze daar ook echt iets voor terugkrijgen.
Samen besloten we de fanclub serieus te vullen. Ik had nog verschillende leuke lingeriesetjes liggen en mijn vriend had meteen allerlei ideeën over hoe we de foto’s konden maken. Niet snel-snel, maar echt nadenken over poses, licht en uitstraling. We maakten de foto’s samen en moesten soms flink lachen om de poses.
Ik voelde me af en toe best onwennig als hij ideeën uitsprak. Ik zag het zelf vaak niet voor me, maar ik vertrouwde hem. En later bleek steeds weer dat hij gelijk had. Hij zegt nu soms nog: “Ik ben zo blij dat bijna alles is uitgekomen zoals ik het in mijn hoofd had.”
Dat herken ik ook wel. Als ik dat vertrouwen niet had gehad, was ik waarschijnlijk veel onzekerder geworden. Ik zag het resultaat vooraf altijd veel minder positief dan het uiteindelijk bleek te zijn. Steeds weer kwamen er volgers bij en bleef het een leuk bedrag opleveren. Ik moest er natuurlijk wel wat voor doen, maar het voelde vooral als iets wat we samen aan het opbouwen waren. En dat kost tijd en energie.
Daarna gingen we samen zitten om te kijken welke foto’s geschikt waren om te plaatsen. Ik was benieuwd of mensen de foto’s daadwerkelijk zouden gaan kopen, maar dacht ook: niet geschoten is altijd mis.
Het voelde verrassend leuk. Creatief, ontspannen en alsof we samen iets aan het bouwen waren. Dat wilden we ook goed doen. Door bij anderen op de feed te kijken, kregen we een duidelijk beeld van wat we zeker niet wilden doen. Nadat we de feed hadden gevuld met wat privéfilmpjes die te koop waren en nieuwe foto’s, zag het geheel er ineens echt leuk uit. Nu was het afwachten.
De eerste betaalde fans kwamen al snel binnen. Serieus? Komen die voor mij? Dat vond ik spannend, maar vooral een enorm compliment. Het gaf bevestiging dat mensen niet alleen kwamen kijken, maar ook echt wilden blijven.
We zorgden ervoor dat er bijna elke dag iets nieuws werd toegevoegd aan de fanclub. Foto’s, kleine updates, afwisseling. De prijzen gingen stap voor stap omhoog. Eerst laag, om te kijken wat er gebeurde. Daarna iets hoger. Ondertussen werd de kwaliteit van de foto’s ook steeds beter.
We splitsten de content op in gratis foto’s, betaalde foto’s en exclusieve content speciaal voor fans. We probeerden altijd iets aparts en goeds neer te zetten.
Op een dag lag er ineens een paar centimeter sneeuw. Mijn vriend zei meteen: “Dit is het moment om buiten foto’s te maken.” Ik keek hem aan en dacht: weet jij hoe koud het is? Maar na een tijdje besefte ik dat het wel iets extra’s zou geven. Dus ik trok de stoute schoenen aan. Nou ja… het waren zestien centimeter hoge naaldhakken.
Ik deed een leuk setje aan en mijn vriend was al poses aan het bedenken. Ik had geen zin om lang in de kou te staan. Dus: gaan we het doen? Zeker wel. Hij deed de achterdeur open en hield mijn hand vast, omdat hij bang was dat ik zou uitglijden. Gelukkig kan ik best goed op hoge hakken lopen. Wel bedacht ik me ineens dat buren mij zouden kunnen zien. Maar het was maar één keer, dus ik zette door. Wel met één verzoek: schiet op met die foto’s.
Hij maakte snel een hoop foto’s en wat filmpjes en vroeg of ik iets meer wilde laten zien. Pfff, vooruit dan maar. Maar wel snel, want ik stond daar met alleen een bh, string en een dun satijnen ochtendjasje te bibberen. “Klaar,” zei hij, en we gingen weer naar binnen om op te warmen.
Binnen liet hij de foto’s zien. Hij had ze al in zwart-wit gezet. En eerlijk? Ik vond ze echt gaaf. Ik was blij dat ik het gedaan had. We zochten samen nog wat uit en zetten het op mijn feed. Ik zag aan mijn vriend dat we iets bijzonders hadden gemaakt.
Diezelfde middag gingen de foto’s online en kregen we al snel lovende reacties. Dat voelde zó goed. De waardering voor het werk dat we erin staken kwam echt binnen. Er zitten namelijk stiekem al heel veel uren in die niets met het live cammen zelf te maken hebben.
Met een feed die bijna om de dag, soms zelfs dagelijks, werd gevuld met nieuwe foto’s, filmpjes en aankondigingen, bleven we interessant. Dat bleek ook. Het aantal volgers groeide snel. Binnen een paar dagen zat ik al rond de 150 volgers. Iedere keer dat ik online ging, kwamen er weer nieuwe bij.
Het voelde bijna onwerkelijk. Toch bleef ik voorzichtig. Ik durfde mezelf nog niet te enthousiast te maken, bang om ineens met beide benen op de grond te worden gezet.
Perfectie als valkuil en leren loslaten
Toch kwam er, waarschijnlijk daardoor, ook een andere kant naar boven. Ik merkte dat ik soms ineens een enorme druk voelde. Online gaan werd steeds moeilijker. Had ik mezelf eindelijk zo ver gekregen om online te gaan en begon het redelijk tot goed te lopen, dan keek ik mijn vriend aan en stuurde hem:
“Ik ga er even uit, maar kom zo terug.”
Maar dat deed ik dan niet.
De drempel om opnieuw online te gaan voelde ineens zwaar. Waarom? Geen idee. We bespraken het samen en mijn vriend zei dan tegen me:
“Als je dit als werk fulltime wil gaan doen, kun je niet iedere keer weggaan zodra het druk wordt.”
Ik zei hem dan dat het eenmalig was en dat ik het morgen wel weer goed zou maken.
Mijn vriend vroeg me meerdere keren of ik hier wel echt mee door wilde blijven gaan. Iedere keer zei ik volmondig ja. Maar er moest iets veranderen, want zo zou het niet werken. Volgers zijn namelijk ook zo weer weg als je onbetrouwbaar overkomt. En die zijn juist ontzettend belangrijk, want zij krijgen allemaal een melding als ik online kom en vormen een groot deel van mijn inkomsten.
De dag erna ging ik weer online. Mijn vriend attendeerde me erop dat mensen privé met mij wilden, maar ik kon het gewoon niet. Ze wilden dingen zien en alleen al bij die gedachte klapte ik dicht. Die avond stopte ik opnieuw vroeg en zei weer:
“Ben zo terug!”
Maar dat deed ik niet.
Mijn vriend bleef rustig en legde me steeds opnieuw uit hoe hij het bij mij zag. Mijn grootste valkuil, zo zei hij, bleek perfectie te zijn. Alles moest kloppen voordat ik online ging. Mijn haar moest goed zitten, mijn make-up perfect, de lingerie zorgvuldig uitgekozen. Het licht, de muziek, waar ik zat, alles moest precies goed zijn. Ik wilde zo graag dat het zou werken, dat ik mezelf veel te hoge eisen stelde.
Daardoor werd online gaan geen spontane actie meer, maar een heel ritueel. Het kostte me soms uren voordat ik zover was en als ik dan eindelijk online ging, trilde ik van de zenuwen. Ik wilde het te perfect doen en liep daarin mezelf compleet voorbij.
In mijn hoofd vond ik het beeld het mooist als ik op de grond voor de bank zat. Dat voelde gezelliger, intiemer, gewoon huiselijk en warm. Mijn vriend zei meteen:
“Schat, dat ga je niet lang volhouden op je knieën. Je kunt beter aan tafel zitten.”
Ik wilde dat eerst niet horen. Tot ik eerlijk tegen mezelf moest zijn. Het was echt niet te doen. Na een paar keer besloot ik toch aan tafel te gaan zitten. En wat een opluchting was dat. Ik zat relaxter, had meer ruimte om te bewegen en het beeld was eigenlijk net zo mooi.
Weer een les: comfort is geen luxe, maar noodzaak. relaxed zitten is relaxed overkomen!
Ik zag het eerst gewoon niet. Maar toen hij het vertelde en uitlegde, met voorbeelden én oplossingen, begon het te landen. Hij gaf me niet alleen kritiek, maar ook een manier waarop ik er plezier in kon krijgen.
Mijn vriend zei toen iets wat echt bleef hangen:
“Het gaat om jou. Alles eromheen is minder belangrijk. Niet wat je aan hebt of welke muziek er speelt. Je moet er verzorgd uitzien, maar je hoeft niet altijd in een supersexy jurkje te zitten met je haren helemaal perfect gedaan. Ga maar eens met je haar in een staart en in sportkleding online, dan ga je het verschil zien.”
Ik besloot het los te laten. Niet alles meer perfect willen doen. Gewoon online gaan, ook als niet alles tot in detail klopte. Ik probeerde zijn tips en wat bleek? Het voelde meteen lichter. De spanning zakte weg en het plezier kwam terug. En dat was ook direct te zien online.
Ik begon steeds meer te praten in de algemene chat. Daar kreeg ik meteen hele positieve reacties op. Dat was zo fijn om te horen. De mannen op de site gaven ook aan, als ik vroeg waarom ze bij mij kwamen en bleven, dat het vooral om mij ging. Ze zeiden bijna allemaal:
“Je ziet er ontzettend goed uit, je bent spontaan en je hebt een goed lichaam.”
Ik reageerde dan vaak: maar er zitten hier toch veel mooiere vrouwen? De antwoorden die ik kreeg kon ik nauwelijks geloven, want ik zie mezelf echt niet zo. Ik ben me inmiddels wel bewust dat ik er beter uitzie dan hoe ik mezelf zie, maar knap? Nee, dat voelt nog steeds overdreven. Mijn vriend roept het altijd, en nu hoor ik het ook steeds vaker van andere mannen. Het blijft onwerkelijk.
" Van bijzaak naar levenswerk "
Tokens, Lush en pure verbazing
Ik kreeg steeds meer privégesprekken waarin mensen eigenlijk bevestigden wat mijn vriend al die tijd al zei. Het ging niet om alles meteen laten zien, maar om spanning opbouwen.
Openbaar werkte ik met doelen. Voor een bepaald aantal tokens ging er iets uit. Een shirtje bij zoveel tokens, een bh bij een hoger aantal, enzovoort. Ik zat dus niet in de openbare chat met alles al volledig in beeld. Dat voelde niet goed voor mij. Privé deed ik meer, maar openbaar bleef het gecontroleerd.
Mijn vriend grapte dan lachend dat ik de “high class” van het cammen was.
“Dat doe je goed,” zei hij altijd.
De doelen werden steeds sneller gehaald, dus zette ik ze ook hoger. Op een gegeven moment kocht ik een Lush. Een speeltje dat door kijkers op afstand kan worden aangestuurd met tokens. Hoe meer tokens, hoe sterker en hoe langer het trilde.
Ik had geen idee wat ik kon verwachten. Maar die eerste avond stond ik compleet versteld. Gaan ze daar echt tokens voor geven? Ik dacht serieus: hoe dan? Nou… ik heb het geweten. Alle mannen wilden me gewoon laten klaarkomen.
Mijn vriend zat dan vol genoegen te kijken en stak zijn duim op als ik weer een flinke hoeveelheid tokens kreeg en probeerde een orgasme in te houden. Pfff… het was soms echt zwaar. Maar ik leerde er ook weer van. Ik kon mezelf steeds meer laten gaan, omdat het vertrouwd voelde. De spanning nam af en dat kreeg ik ook als feedback terug van mijn kijkers.
Soms wist ik niet goed hoe ik op bepaalde situaties moest reageren. Mijn vriend begrijpt heel goed hoe mannen denken en gaf me daarin tips. Dat hielp me enorm. Het gaf me vertrouwen en zorgde ervoor dat ik niet vastliep.
Al snel kregen we van de oude rotten in het vak tips over hoe ik het mezelf makkelijker kon maken. Laat ze tokens betalen voor een privébericht. Dat scheelt een hoop, want meer dan de helft zijn ‘grijze’ gebruikers zonder tokens, en die ben je dan al kwijt. Ik heb daar even over moeten nadenken, maar ik kon het gewoon niet bijhouden, dus besloot ik het te doen.
En eerlijk? Nu is het soms nog steeds niet bij te houden. Twintig privé chats tegelijk, de openbare chat erbij en dan ook nog berichten via andere kanalen.
Maar ondertussen bleef alles groeien. Meer volgers, meer interactie, meer intensiteit. En een steeds stabieler aantal tokens dat ik verdiende. Ik begon te merken dat alles eromheen soms meer tijd kostte dan het cammen zelf. Maar gek genoeg vond ik dat ook leuk. Het voelde steeds meer als iets van mij. Iets wat ik echt aan het opbouwen was.
Mijn vriend zei op een gegeven moment:
“Schat, je doet dit pas een paar weken en je hebt al zoveel volgers. Je krijgt er omgerekend tachtig per uur bij. Dat is echt veel.”
Dat besefte ik me toen ineens pas. Zo had ik het nog niet bekeken.
Ik merk dat het steeds makkelijker begint te gaan. Ik heb ook bij collega-modellen informatie gevraagd over hoe zij bepaalde dingen aanpakken, en daar heb ik veel van geleerd. Dat waardeer ik enorm.
En ja… het was soms zwaar. Zeker met die Lush. Inmiddels heb ik al wat meer verschillende en de laatste aankoop is de Flexer, die stoot en is echt heftig Zodra dat die aangaat zien ze mij gewoon een beetje opspringen en dat vinden de mannen zo leuk dat ze mij er bijna gek mee kunnen maken. Soms kan ik niet eens typen of wat drinken hahaha. Maar eerlijk is eerlijk: klaarkomen door je werk heeft ook iets absurds en bijzonders. Ik ken tenminste niemand die dat kan zeggen.
Meerdere sites, ritme vinden en alles wat erbij komt kijken
Naarmate alles verder groeide, werd het steeds duidelijker dat het niet slim was om alles op één platform te laten draaien. Mijn vriend zei dat eigenlijk al vrij snel: je moet niet op één paard wedden. Later bleek ook echt dat hij daarin gelijk had.
Ik ben best een gewoontedier. Of, zoals ik het zelf lachend noem, een beetje autistisch daarin. Als iets vertrouwd voelt en werkt, vind ik het lastig om ergens opnieuw te beginnen. Hier had ik mezelf al neergezet, hier voelde ik me veilig. Maar dat zou toch gaan veranderen, dus moest ik wel meebewegen.
Op Cam4 had ik inmiddels bijna 1200 volgers, maar tijdens het cammen zelf verdiende ik daar steeds minder. Dat voelde eerst vreemd. Ik bleef dan maar langer online, maar eigenlijk zat ik er vaak bijna voor niets. Mijn vriend zei toen tegen mij:
“Probeer het nu eens op een andere site. Ik help je wel met registreren, maar daarna moet je het zelf doen.”
Hij had gelijk. En het maakte me ook duidelijk dat blijven meebewegen noodzakelijk is in deze wereld.
Juist daarom besloot ik mezelf, met hulp van mijn vriend, op meerdere sites aan te melden en te kijken hoe het daar zou lopen. Maar welke moet je kiezen? Er zijn er zóveel. Ik ben daarom gaan zoeken naar lijstjes met goed geteste camsites, zodat ik een beetje onderscheid kon maken. Daar kwamen vaak dezelfde namen in terug, met extra informatie die het kiezen iets makkelijker maakte.
Ondertussen hadden we Chaturbate, na een hoop gedoe, eindelijk weer op orde. Dit keer wel als couple, want mijn vriend was nu ook geverifieerd. Dat moest goedkomen. De eerste keer dat ik daar rondkeek, schrok ik best. Hoeveel mensen er bij één model keken… acht, tien, vijftig, vijfhonderd, soms zelfs duizend man. En daar zou ik dan beginnen?
Mijn vriend zei meteen:
“Alle uren die je daar in het begin draait, zijn vooral om volgers te krijgen. Verwacht niet meteen veel inkomsten.”
En dat bleek ook zo te zijn. De volgers kwamen langzaam. Wel kreeg ik ineens een bericht van iemand die daar vaker kwam en me handige tips gaf, zoals het gebruiken van hashtags, bijvoorbeeld dutch. Dat hielp.
Ik zit daar nog steeds niet heel veel op, maar ik pak het wel regelmatig mee. Ik moet daar mijn weg nog vinden. En dat geldt eigenlijk voor meerdere platforms.
Niet elke site voelde meteen goed. Sommige lagen mij gewoon niet en andere moest ik echt leren kennen. Dat hoorde erbij. Het was uitproberen, wennen en vooral voelen wat bij mij paste.
Op Stripchat ging het ineens heel hard. Die site voelt vriendelijker en ziet er, vind ik, vergeleken met Cam4 een stuk mooier uit. Hier kon ik ineens een ‘ridder’ krijgen of iets dergelijks. Geen idee, maar we gingen het proberen.
Het beeld dat ik had van een nieuwe site bleek meteen het tegenovergestelde. Het liep vanaf moment één lekker. Ik voelde me goed, praatte steeds meer en durfde ook makkelijker privé te gaan. Er kwamen ook veel bekenden van Cam4 voorbij. Dat voelde vertrouwd. Zij hielpen me bovendien doordat ze in de openbare chat veel positieve reacties gaven. Dat gaf een enorme boost.
Ik kreeg er steeds meer plezier in en dat zag mijn vriend aan alles. Wel vond ik het in het begin lastig dat hij eerder dan ik naar bed ging. De eerste keer online gaan terwijl hij al sliep, voelde niet fijn. Gelukkig werd dat al snel minder. Hij heeft me vaak gezegd dat het voor hem geen issue is.
Hij gaf me ook een van de mooiste complimenten die ik me kan herinneren. Soms kijkt hij mee als hij niet in de buurt is. Een keer lag hij te slapen terwijl ik een ticketshow gaf met de tekst “dildo play”. Hij werd er zo opgewonden van dat hij klaarkwam. Hij vertelde me dat hij het zó opwindend vond om mij zo te zien, dat hij het niet kon tegenhouden. En hij kan normaal gesproken juist heel lang volhouden. Dat vond ik echt een enorm compliment.
Hij geeft me soms nog tips, maar ik weet inmiddels goed wat ik wil in een uitzending en hoe ik het opbouw. Ik ben relaxed en zie het als een soort persoonlijke dienstverlening. Blijkbaar maak ik mensen blij, want dat hoor ik vaak na een privé- of exclusieve sessie. Dat doet me goed.
De eerste weken bij Cam4 waren letterlijk leergeld. Achteraf waren ze echt nodig om dit allemaal te begrijpen. In ruim twee weken op Stripchat had ik daar bijna meer volgers dan ik op Cam4 had opgebouwd. En iedere keer dat ik online ging, verdiende ik daar een mooi bedrag. Nog niet genoeg om er volledig van te leven, maar het ging steeds beter.
Zou hij dan toch gelijk krijgen dat we hier samen van kunnen leven? Ik teken ervoor. Tegelijk weet ik ook dat, als je alle uren meerekent die in alles rondom het cammen gaan zitten, het gemiddelde nog laag is. Maar we weten waarvoor we het doen en houden daaraan vast.
We zijn veel samen en dat is voor mij het mooiste extraatje. We zeggen vaak lachend tegen elkaar: het is de hele dag seks. We staan ermee op en gaan ermee naar bed. Maar we vinden het allebei leuk. Hij geniet als ik bezig ben en is oprecht trots. Mensen zeggen ook regelmatig dat ze hem willen zijn en dat hij een lucky bastard is.
Ik begon steeds beter te begrijpen hoe belangrijk timing is. Wanneer ga je online? Hoelang blijf je? En wanneer stop je? In het begin bleef ik soms veel te lang online als het rustig was. Achteraf dacht ik dan: die uren had ik beter kunnen benutten.
Mijn vriend zei dan:
“Kijk het een half uur aan. Is het rustig? Dan stop je en ga je op een andere site kijken.”
Dat advies bleek goud waard. En andersom werkte het ook. Als ik van plan was om maar een uurtje online te zijn en het was druk, dan bleef ik gewoon langer. Zo kon ik de rustigere dagen toch een beetje opvangen.
Naast het cammen zelf kost alles eromheen steeds meer tijd. Het vullen van feeds, het maken en plannen van content, het bijhouden van profielen en het blijven vernieuwen. Je moet jezelf blijven verkopen, maar wel jezelf blijven. Dat vraagt aandacht. En energie. Heel veel energie.
Trots, vertrouwen en de toekomst samen
Het cammen zelf gaat me inmiddels heel natuurlijk af. Ik ben niet meer zenuwachtig als ik online ga. Ik weet wat ik doe en ik weet waar mijn grenzen liggen. Soms krijg ik grove berichten, maar daar trek ik me niets van aan. Ik geef één waarschuwing en als iemand doorgaat, volgt er een ban. Mijn grenzen zijn duidelijk en daar wijk ik niet van af.
Als ik bijvoorbeeld het afgekorte woord van die verschrikkelijke ziekte voorbij zie komen, zeg ik daar meteen iets van. Ik wil het netjes houden en zal dat ook blijven doen. Soms komt er iemand binnen die in plaats van “hey, goedenavond” meteen iets roept in de trant van: “laat je kut eens zien, geile hoer”. Die is bij mij meteen klaar. Ik weet waarvoor mensen komen kijken, maar een beetje respect is toch wel het minste.
Gelukkig zijn dat uitzonderingen. Tegenwoordig heb ik ridders: volgers die ik kan benoemen en die me helpen door rotte appels te waarschuwen of zelfs al te verwijderen voordat ik het zelf zie. Dat scheelt enorm. En daarnaast zijn er gelukkig ook heel veel fijne, leuke momenten.
Wat me misschien wel het meest raakt, zijn de reacties achteraf. Mensen laten weten dat ze het contact met mij als bijzonder en prettig hebben ervaren. Dat zie ik ook terug in de reviews. Tot nu toe zijn het alleen maar vijf sterren. Dat voelt als een enorme bevestiging dat echtheid echt het verschil maakt.
Ik ben gewoon wie ik ben. Ik speel geen rol. Ik heb vaak echte, persoonlijke gesprekken en ik merk dat mensen het fijn vinden dat er echt naar hen geluisterd wordt. Dat had ik voordat ik hiermee begon nooit verwacht, maar juist die gesprekken maken het extra bijzonder en leuk.
Ondertussen is dit werk uitgegroeid tot een echte baan. Het kost zelfs meer tijd en energie dan een veertigurige werkweek. Niet alleen het live gaan, maar alles eromheen. Het maken van foto’s en video’s, het plannen van content, het beantwoorden van berichten via WhatsApp, de platforms, Instagram en alles wat daarbij komt kijken. Ik wil iedereen zo snel mogelijk antwoorden, maar dat is bijna niet meer bij te houden.
Ook het onderhouden van meerdere platforms en het blijven vernieuwen vraagt veel tijd. We steken er allebei ontzettend veel uren in. Het uitzenden zelf is denk ik nog geen twintig procent van het totale werk.
We hebben ook flink geïnvesteerd. Ik heb een snelle laptop aangeschaft, een goede webcam, professionele verlichting en steeds meer leuke setjes en pakjes die mijn vriend met zorg uitzoekt voor het uitzenden. De reacties daarop zijn bijna altijd positief. Mensen vragen vaak waar ik iets vandaan heb en als ik zeg dat hij het uitzoekt, krijg ik regelmatig te horen dat hij een hele goede smaak heeft.
Een keer had hij een Hello Kitty-pakje besteld en ik dacht nog: wat vinden mannen daarvan? Maar ook die categorie blijkt soms enorm goed te lopen. Ik laat hem daarom gewoon kiezen wat hij denkt dat bij mij past. Vrijwel alles zit meteen goed. Als P.A. is hij dus ook fantastisch.
Veel mensen vinden het knap van hem dat hij dit kan accepteren terwijl er zoveel mannen naar zijn meisje kijken. Maar het doet hem niets. Dat geeft mij een enorm veilig gevoel. Zoals ik al eerder zei: alles wat we doen is gebaseerd op volledig vertrouwen in elkaar.
Inmiddels hebben we zelfs een seksmachine toegevoegd aan onze uitrusting. Alles om het zo professioneel mogelijk aan te pakken en niet steeds hetzelfde aan te bieden. Soms moet ik lachen als hij met een bakje vibrators en dildo’s aan komt lopen om alles voor mij klaar te zetten. Dat scheelt mij enorm veel tijd. En als ik twijfel over wat ik aan moet trekken, pakt hij gewoon iets en zegt: “Deze.” Gegarandeerd goed, hahaha.
Sinds kort heb ik ook een eigen website, die ik nog veel verder wil uitbreiden. Hoe dat er precies uit gaat zien, zal de tijd leren. Ik zou het ook fijn vinden als ik modellen wat verder zou kunnen helpen met tips en tricks. Maar wilde dat dit verhaal er sowieso op komen. Het verhaal achter de persoon geeft een volledig en persoonlijk beeld van hoe het allemaal begon en wat het heeft gebracht. Met alle hoogte- en dieptepunten die ik meegemaakt heb in de weg er naartoe, De dieptepunten horen erbij en zie ik nu als leermomenten die nodig waren om hier verder in te komen. Maar het zijn vooralsnog meer hoogtepunten die ik koester.
Na privé-sessies krijg ik vaak berichten waarin mensen zeggen hoe speciaal ze het vonden. Dat ik anders ben dan de meeste anderen op de sites. Dat ik echt contact maak. Dat raakt me, omdat ik online precies dezelfde persoon ben als in mijn privéleven. Mijn vriend zegt altijd dat dat mijn kracht is. Dat echtheid iets is wat mannen triggert.
Het is veel interessanter om een vrouw langzaam uit de kleren te krijgen dan iemand die al volledig uitgedost in de algemene chat zit. Dat wil ik niet. En ja, ook ik ben soms even volledig naakt in beeld, maar zelfs dan blijf ik netjes zitten. Dat zal altijd zo blijven. De grijze gebruikers kunnen al genoeg zien zonder te betalen. Ik probeer ze soms alsnog een aanbieding te doen om tokens te kopen, maar dat lukt maar bij enkelen. Dat is nu eenmaal zo.
Daarom doe ik af en toe een ticketshow, als ik daar zin in heb. Niet openbaar. Mijn vriend doet soms ook mee, al wordt dat vaak gevraagd. Maar we gaan dat niet standaard aanbieden. Hij heeft daar ook niet altijd zin in. De eerste keer dat hij op Cam4 meedeed, was het trouwens zó druk dat iemand die al jaren op dat platform zit aangaf dat dit echt uitzonderlijk was. Er keken toen zo’n driehonderd mensen mee bij een showtje van tien minuten. Dat voelde onwerkelijk. Ze stonden letterlijk in de rij.
Mijn droom is om dit in de toekomst samen volledig als werk te doen. Vanuit huis, met vrijheid, op onze manier. Het kost tijd, energie en veel leermomenten om daar te komen, maar we zijn onderweg. Stap voor stap. Elke stap voelt bewust en goed. En als het een keer minder gaat, weten we dat we iets moeten aanpassen. Wat op de ene site werkt, is geen garantie voor een andere. Dat blijft een zoektocht.
Als ik terugkijk op hoe dit allemaal begon, voel ik vooral trots. Trots op de stappen die we hebben gezet, de lessen die we hebben geleerd en de groei die we hebben doorgemaakt. De wereldwijde contacten die ik nu heb—van Amerika tot Chili, Frankrijk, Zweden en nog zoveel meer—blijven me verbazen. Je weet nooit wie er langskomt en welke verhalen mensen met zich meebrengen.
Wat begon als een idee, werd een compleet nieuw leven. Anders dan alles wat ik kende, maar eentje waarin we samen onze weg hebben gevonden en nog steeds van elkaar leren. We weten precies hoe we elkaar kunnen sturen om het beste eruit te halen en iets moois neer te zetten waar mensen keer op keer blij van worden. Dat gevoel maakt alle uren meer dan waard.
En tot op de dag van vandaag kan ik met volle overtuiging zeggen: ik ben blij dat we die bewuste avond zijn gestart. Onwetend, met meteen tegenslagen, maar het heeft me gebracht waar ik nu sta. De keuze om deze wereld in te stappen, ondanks alle vooroordelen die eraan vastzitten, voelt voor mij nog steeds als de juiste keuze. Ik reken die voor de volle honderd procent goed. ✨
Dit is het waargebeurde verhaal van hoe ik onwetend begon, mezelf onderweg bijna kwijtraakte, en uiteindelijk uitkwam bij de vrolijke vrouw die het leuk vindt om echte interactie te geven. Ik ben oprecht en eerlijk en meen wat ik zeg. Daarom heb ik ook alle hoogte- en dieptepunten gedeeld die mij hebben gevormd tot wie ik nu ben.
Ik hoop dat jullie mijn verhaal kunnen waarderen, omdat er een compleet ander verhaal achter zit dan de meesten verwachten. Het was een hell of a ride, maar het was het meer dan waard.
Live your way and do what your guts tell you — anything is possible. ✨
Thank you for taking the time to read my journey and everything in between.
