Anoniem blijven voelde veilig. Spannend. Een beetje geheim zelfs. En dat geheime randje… dat is juist wat het voor mij zo aantrekkelijk maakt.

Maar toen Missconly mij vroeg of ik mijn verhaal wilde delen, bleef die vraag hangen. Niet dwingend. Niet opdringerig. gewoon nieuwsgierig of ik het wel kon delen allemaal.

Ik ben  dus " Daniella", 19 jaar, en ik zit in mijn tweede jaar op de universiteit. Overdag leef ik het typische studentenleven. Het is druk, soms chaotisch, vaak gezellig en af en toe net iets te overweldigend. Mijn dagen bestaan uit colleges, deadlines en tentamens die altijd sneller lijken te komen dan ik denk. Sinds dit schooljaar woon ik op kamers in een groot studentenhuis waar altijd beweging is. Er staat bijna continu iemand in de keuken, muziek klinkt soms nét iets te hard door de gang en stilte is er zeldzaam. Behalve wanneer ik mijn eigen kamerdeur dichtdoe.

Achter die deur ontstaat rust. Ruimte om na te denken. Om niet alleen student, dochter, zus of vriendin te zijn, maar gewoon mezelf. Mijn zus woont inmiddels samen met haar vriend en met haar kan ik alles bespreken. Mijn twijfels, mijn plannen, mijn ideeën die nog niet helemaal vorm hebben. Mijn oude basisschoolvriendinnen zie ik minder dan vroeger. Dat is waarschijnlijk hoe het gaat wanneer je ouder wordt en iedereen zijn eigen richting kiest. Gelukkig heb ik op de universiteit nieuwe mensen ontmoet. Spontane, warme mensen met wie ik na colleges een biertje drink of zonder plan de stad in verdwijn.

Toen de basisbeurs wegviel en mijn ouders niet konden bijspringen, merkte ik hoe kwetsbaar financiële zelfstandigheid eigenlijk is. Ik werkte naast mijn studie om rond te komen, maar het voelde steeds zwaarder. Uren achter de kassa voor een bedrag dat net genoeg was om niet rood te staan, maar nooit genoeg om echt vrij te ademen. Sinds ik op mezelf woon, begrijp ik pas hoe snel de rekeningen zich opstapelen.  Ik begon me af te vragen of er geen andere manier was om mijn vrijheid te behouden zonder mezelf uit te putten.

Ik weet dat ik er mag zijn. Ik voel me vrouwelijk en ik vind het spannend om te ontdekken hoe het voelt om bekeken te worden zonder volledig zichtbaar te zijn. Het idee dat er een wereld bestond die alleen achter mijn gesloten deur tot leven kwam, prikkelde me. Mijn kamer kan op slot. Ik had internet. En vooral: ik bepaalde wat er gebeurt, dat gevoel me rust.

De eerste keer ben ik eigenlijk gewoon begonnen. Niets uitgezocht of verder lang over nagedacht. Het zat in mijn hoofd en op een gegeven moment dacht ik: ik ga het gewoon proberen. Wel wist ik voor mezelf wat mijn grenzen zijn. Wat ik wel wil en wat niet. Dat heb ik altijd duidelijk gehouden voor mezelf.

Ik doe het liefst één-op-één gesprekken. Meerdere tegelijk vind ik snel te druk. Met één persoon voelt het rustiger en fijner. Spannend is het nog steeds, maar dat hoort erbij.

Overdag blijf ik de student met plannen voor de toekomst. Maar ’s avonds, wanneer mijn deur dichtgaat en het licht net iets zachter wordt, verschijnt er een andere laag van mij. Niet een compleet ander persoon, maar een versie die durft te spelen met aandacht en spanning. 

Waar ik cam vertel ik niet. Dat houd ik privé.

Dit is mijn verhaal, verteld omdat Missconly het vroeg en omdat ik besloot dat ik het wilde delen.

Liefs,
Daniella