Ik stuur dit in onder de naam Nova, omdat mijn echte naam nog te veel gewicht heeft op kantoor.
Het begon zoals elke vrijdagmiddagborrel: glazen die steeds voller leken te worden, gesprekken die ontspoorden, grenzen die zachter werden. Nick stond ineens naast me. Niet als CEO, maar als man. Zijn stem lager dan normaal, zijn aandacht net iets te dichtbij. We lachten om onzin, raakten elkaar vluchtig aan, en ergens onderweg verschoof de sfeer zonder waarschuwing.
Toen de meeste collega’s vertrokken waren, bleef het stil achter. We liepen samen verder, tot de deur van het kantoor achter ons dichtviel. Die klik was geen toeval meer. Wat volgde had geen titel en geen uitleg nodig. Het gebeurde gewoon, alsof het al langer onderweg was.
De nacht eindigde in bed, met lichamen die eindelijk zwegen.
De volgende ochtend voelde alles helderder dan me lief was. Nick was al wakker, zijn gezicht weer op scherp. Hij keek me aan en zei: “Wat hier is gebeurd, blijft tussen ons. Zeg het tegen niemand.”
Ik knikte.
En toch schrijf ik dit nu, anoniem, omdat sommige geheimen anders onder je huid kruipen en daar blijven.
Liefst " Nova"
