Ik wist niet hoe ik moest beginnen.
Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat het te dichtbij kwam.
Dus liet ik het schrijven over aan iemand die mij beter kent dan wie dan ook:
mijn vriend.
Hij ziet mij als ik moe ben.
Als ik twijfel.
Als ik te streng ben voor mezelf.
Toen ik het las, voelde ik spanning. Dit ging diep. Heel diep. In mijn gevoelens, mijn keuzes, ons leven samen.
Mijn eerste gedachte was: dit is te veel.
Te eerlijk. Te kwetsbaar.
Maar hij zei:
“Als je dit niet durft te delen, speel je alsnog een rol. En jij bent juist sterk omdat je dat niet doet.”
Misschien herken jij dat ook.
Dat iemand anders soms beter ziet wie je bent dan jijzelf.
Ik besloot hem te vertrouwen.
Zijn woorden.
Zijn blik op mij.
En dat was misschien wel de spannendste stap.
