Week 3 - Grenzen van Glas....

Liever niet, maar ik moet het toch weer bekennen. Een nieuwe week ligt voor me en ergens hoop ik dat ik deze keer wél mijn grenzen bewaak, maar als je om vier uur ’s nachts nog wakker ligt en om acht uur alweer opstaat, weet je eigenlijk al hoe laat het is. Mijn lichaam voelt zwaar, mijn hoofd vol, en toch zet ik een sterke kop koffie en dwing ik mezelf in beweging. Tussendoor pas ik mijn streams aan, want vastlopen zoals gisteren kan ik niet verdragen. Als iets mij tegenwerkt terwijl ik al op spanning sta, voel ik dat meteen tot diep in mijn lijf.

Aan het einde van de middag trek ik mijn werkkleding aan. Langzaam. Bewust. Ik kies iets wat mijn rondingen net genoeg laat zien, mijn huid zacht omlijst, mijn decolleté uitnodigend maar niet volledig prijsgevend. Zodra ik live ga, loopt het aantal kijkers snel op. Binnen no-time zit ik op tweehonderd. De eerste privéverzoeken stromen binnen en ik voel die bekende tinteling laag in mijn buik. Het idee dat al die ogen op mij gericht zijn, dat ze wachten op wat ik ga doen, hoe ik beweeg, wat ik fluister, werkt verslavend.

En dan wordt het stil. Alsof iemand abrupt de stekker eruit trekt. De energie zakt weg, mijn enthousiasme kantelt naar teleurstelling. Ik besluit te stoppen, maar die frustratie neem ik mee . En ja, degene die het dichtst bij je staat, vangt die spanning als eerste op. Mijn vriend. Hij verdient het niet, dat weet ik, en dus bied ik mijn excuses aan. Hij trekt me tegen zich aan, zijn hand glijdt over mijn onderrug, zijn lippen drukken een kus op mijn mond die net iets langer duurt dan normaal. Net wanneer de sfeer weer zacht wordt, gaat de bel. De boekhouder. Cijfers, groei, investeren, strategie. Terwijl mijn hoofd nog vol zit van lichamen, verlangens en gemiste kansen.

Wanneer hij weg is, kruipen we samen op de bank. Zijn hand rust op mijn dij en blijft daar net iets te lang liggen. Hij zegt dat hij naar bed gaat, maar ik ben nog niet moe. Op Instagram zie ik een nieuw videoverzoek. Ik reageer en al snel ontstaat er een spannend gesprek. De woorden worden persoonlijker, brutaler, nieuwsgieriger. Voor ik het weet is het twee uur ’s nachts en kruip ik weer tussen de lakens, mijn hoofd nog vol beelden van wat had kunnen gebeuren.

Om zes uur word ik wakker met een lichaam dat protesteert. Trillerig, zweterig, uitgeput. Ik ben mezelf voorbijgelopen en dat voel ik in elke vezel. Mijn vriend ziet het ook. Hij zegt dat als ik zo doorga, alles wat ik heb opgebouwd in één klap kan instorten. Dat ik die rem moet vinden voordat mijn lichaam me dwingt stil te staan. De woorden komen binnen, maar toch ga ik door. De hele dag beweeg ik op mijn tandvlees, tot hij thuiskomt en er iets in de lucht hangt wat we niet gewend zijn. Geen ruzie, maar een spanning die schuurt.

We praten. Eerlijk. Over onze verschillende werktijden, over elkaar mislopen terwijl we in hetzelfde huis leven, over wakker zijn wanneer de ander slaapt. Over hoe intens deze wereld is waarin we samen zijn gestapt. Het gesprek brengt rust. We staan weer naast elkaar in plaats van tegenover elkaar. Hij gaat naar bed, maar mijn energie is nog niet weg. Ik besluit online te gaan. Het is druk en de verzoeken worden steeds directer. Na anderhalf uur voel ik dat mijn lichaam leeg is. Ik sluit af en kruip mijn bed in, dit keer zonder vuur.

Om 04.15 uur hoor ik de voordeur dichtvallen. Hij vertrekt. Ik hoor hem bijna nooit gaan. Met slechts drie uur slaap strompel ik naar beneden en denk aan de woorden van de boekhouder: investeren om te groeien. Dus besluit ik dat mijn werkkleding een upgrade verdient. Ik shop nieuwe setjes, kant dat mijn huid zacht omhelst, stof die doorschijnend genoeg is om fantasie te voeden.

Thuis werk ik aan een nieuwe banner, scherper, uitdagender. Ik neem me voor om die avond niets te doen, maar vlak voordat hij thuiskomt plaats ik toch twee ingezonden verhalen online. Hij leest ze en wijst me op foutjes. Ik zucht. Dat woordje ‘moeten’ duikt weer op. Ik corrigeer, herschrijf, perfectioneer, tot het half acht is en ik uitgeput op de bank plof. Om negen uur kruipen we samen in bed en ik hoop op een diepe, lange slaap, maar ergens weet ik dat mijn hoofd nooit helemaal uitgaat.

Rond vier uur word ik weer wakker, maar dit keer draai ik me om en blijf liggen, mijn lichaam warm tegen het matras. Om zeven uur ga ik naar beneden en voel dat het iets beter gaat. Dan komt het idee van twee telefoons: één voor werk, één voor privé. Binnen een minuut is hij besteld. Het voelt symbolisch, alsof ik mijn twee werelden tastbaar scheid. ’s Middags maak ik foto’s en video’s, beelden waarin ik langzaam mijn sporttop  over mijn hoofd laat glijden, mijn heupen draai, mijn lippen licht bevochtig terwijl ik in de camera kijk.

Die week van de maand maakt alles gevoeliger, intenser, maar ook vermoeiender. Wanneer een verzoek binnenkomt om online te gaan, twijfel ik. Toch doe ik het. Ik merk dat mijn irritatie sneller oploopt, dat kleine technische haperingen me uit balans brengen. Wanneer hij thuiskomt, stop ik. Hij ziet het meteen. De laptop klapt dicht. We gaan samen zitten en praten. Niet over cijfers of planning, maar over gevoel. Over grenzen. Over luisteren naar mijn lichaam.

Later, wanneer hij slaapt, start ik toch mijn telefoon (Ook al wist het het ). Het idee dat het de verlangen van mannen aanwakkert aangezien hij “ slaapt” . geeft hen een verboden spanning. Het wordt druk en loop naar beneden zodat mijn vriend “echt” kan slapen. Mijn stem wordt zachter, mijn bewegingen langzamer. Ik laat mijn vingers over mijn hals glijden, over mijn borst, lager. Uren later kruip ik met een tevreden glimlach naast hem in bed.

Vrijdag de dertiende begint verrassend rustig. Totdat er een bericht binnenkomt dat steeds dwingender wordt. Oordelen, het zwart /witte wat juist de website wil ontkrachten, is het jaloezie,  haat of gewoon het niet beter weten.. Alsof ik geen mens mag zijn, geen grenzen mag hebben. Ik leg het naast me neer en besluit later die dag mijn dochter eerlijk te vertellen wat ik doe. Wanneer zij zegt dat ze trots op me is, voel ik een warmte die niets met camera’s of kijkers te maken heeft.

Valentijnsdag brengt nieuw speelgoed in huis. Lovense. We kijken elkaar aan met die blik die genoeg zegt. Wanneer ik ’s avonds online ben, vragen ze of mijn vriend meedoet. Ik stuur hem een berichtje. Hij komt naar beneden, slaperig maar bereid. Wat volgt is speels, echt, intens. Zijn handen op mijn heupen, mijn rug tegen zijn borst, onze blikken die elkaar vinden terwijl duizenden ogen meekijken. Het idee dat ze toeschouwer zijn van iets wat eigenlijk alleen van ons is, maakt het nog spannender.

Om half zes kruipen we samen in bed, maar daarna wil ik hem nog even helemaal voor mezelf. Zonder camera. Zonder publiek. Wanneer hij uiteindelijk in slaap valt, ga ik weer naar beneden. Ik start mijn telefoon en wat er dan gebeurt heb ik nog nooit meegemaakt. Het is zó druk dat ik geen moment heb om zelfs maar een slok water te nemen. Verzoeken stapelen zich op, gesprekken worden intiemer, brutaler. Ik laat meer zien, beweeg vrijer, geniet zichtbaar. Om acht uur ’s ochtends sluit ik af, uitgeput maar voldaan.

Later die dag zend ik opnieuw uit dit keer vanuit mijn bed. De verzoeken staan al klaar. Het loopt storm, tot techniek me in de steek laat. Beeld en geluid haperen. Lachend roep ik om hulp, maar uiteindelijk is het zijn zoon die de laptop redt. Voor wie erbij was: ja, dát was de reden dat mijn kleding weer aan was. Het blijft druk tot vijf uur. Wanneer ik stop, voelt het alsof ik een marathon heb gelopen. We ploffen samen op de bank en kijken elkaar aan. Dit is geen spel meer. Dit is serieus.

’s Avonds gaat hij naar bed en vraagt of ik meekom. Nog niet, zeg ik. Ik kijk tv, scroll wat, en word uiteindelijk wakker op de bank. Met één gedachte die blijft hangen, warm en gevaarlijk tegelijk: als dit nog maar het begin is… dan weten ze niet wat er volgende week staat te gebeuren.