Week 4 - Gas erop, rem erop...

Ik ben weer vroeg wakker, maar ik voel me niet slecht. Ik ga naar beneden en laat mijn vriend weten dat ik wakker ben. Vandaag even niet online. Hoe geweldig het gisteren was, heeft me wel een positieve boost gegeven.

Ik drink koffie, kruip achter de laptop en wil het nu even anders aanpakken. Ik maak een uitgebreid to-do-lijstje en ik weet dat ik het allemaal niet voor elkaar ga krijgen, maar ik ga punt voor punt eraan werken.

Ik wil eerst de mails opschonen en alles duidelijk in mappen zetten. Dat valt tegen en de teleurstelling begint al. Ik zet het even opzij en ga buiten een sigaretje roken. Als ik terugkom, zet ik een muziekje aan en ga verder. Na wat klungelen lukt het wel. Op naar de volgende: openstaande berichten beantwoorden.

Daarna ga ik door naar de bekentenis van deze week. Ineens zie ik dat ik op Stripchat in de top 1000 sta. Grappig! En nog leuker: ik ben de enige Nederlandse. Toch wel een compliment.

Er is genoeg gebeurd en ik vind dat deze bekentenis iedere maandag online moet komen, maar nu wat uitgebreider door de gebeurtenissen van vrijdag de 13e. Sommige dingen ga ik zó benoemen dat degene die het leest, weet dat het over die persoon gaat.

Ik ben er best even mee bezig en sta te stuiteren als mijn vriend thuiskomt om het voor te lezen. Hij keurt het goed en we gaan allebei verder. Hij zoekt alvast spullen uit die we woensdag mee willen nemen als we een nachtje weggaan.

Ik wil deze bekentenis sowieso promoten met een goede foto en zelfs passende muziek erbij. We eten pas laat en ik moet nog douchen. “Doe dat nu even,” zegt hij, maar ik reageer wat geïrriteerd omdat ik er nu zo lekker in zit.

Hij gaat om 22.00 uur naar bed en zegt nog tegen mij dat ik op mezelf moet letten. “Jaaaaa,” zeg ik, maar ergens weet ik dat hij gelijk heeft. En ja hoor: het is weer half twee voor ik naar bed ga. Ik zit alles nog een keer op mijn telefoon te bekijken en ineens hoor ik mijn vriend.

Hij zegt alweer dat ik mezelf af moet remmen en weer reageer ik geïrriteerd. Hij draait zich om, maar ineens besef ik het wel en zeg zachtjes dat ik van hem hou. Ik ga liggen, hij draait zich om en houdt me vast. Dan geef ik het toch een beetje toe en vertel hem dat mijn hoofd gewoon niet uitstaat.

Een half uurtje later stappen we uit bed. Dan nog maar even door, en overdag een keer slapen. Kwart voor vier stapt hij in de auto. Ik zet een muziekje op en ga even verder. En ja… ik moet letten op mezelf, eten en straks zeker douchen.

Vol goede moed ga ik weer aan de gang, maar na een paar uur kan ik niet meer en wil ik echt gaan slapen. Mijn lichaam protesteert, ik raak geïrriteerd door alles en ik wil gaan liggen. Hij appt al dat ik de rust echt nodig heb en ja: ik ben weer mezelf voorbij gegaan. Weer krijg ik keihard het deksel op mijn neus. Iets met een ezel en een steen of zo.

Maar ik ga toch weer even verder, want ik heb nog zoveel ideeën. Ik ben mezelf op deze manier compleet aan het afbreken en kan het toch niet naast me neerleggen. Ik wil nog promotie maken voor woensdag. Ik zeg tegen hem dat het er verbazend goed uitziet, maar eigenlijk lieg ik keihard tegen mezelf. Ik moet en zal het afhebben. Dan maar afbreken, haha.

Mijn vriend is doodongerust, maar dat wil ik niet horen. Mijn hoofd staat niet uit en mijn lichaam zal wel weer goedkomen, denk ik dan.

Dan kak ik even helemaal in en wil gaan slapen, maar dan komen er pakketjes aan met werkkleding. Even passen en ik krijg weer energie. Nu dan maar doortrekken, want anders is mijn ritme compleet omgedraaid. Ik ben met van alles bezig en leg dingen klaar voor morgen. Ik voel me best goed.

Mijn vriend komt thuis van werk. Ik ben nog even aan het bellen en ineens voel ik me duizelig worden. “Ga even zitten,” zegt hij, en dat doe ik. “Gaat zo wel over,” roep ik, maar dat doet het niet. Hij helpt mij naar de bank. Het gaat steeds slechter. Hoe kan dat nu? Ik heb de hele dag geen last gehad.

“Heb je wel gegeten?” zegt hij, en ik schud nee.

Ik ga snel iets maken om te eten. “En dan ga jij naar bed toe.” Dat wil ik niet, want het is nog zo vroeg. Hij loopt iedere keer gefrustreerd weg met tranen in zijn ogen. Ik besef het gewoon niet en denk dat het wel meevalt.

“Je gaat zo neer,” zegt hij. Na een tijdje, en nadat ik iets gegeten heb, stem ik toch in om naar bed te gaan. “Ik kan toch niet slapen,” zeg ik nog. “Liggen,” zegt hij. Hij komt bij me liggen en houdt me vast. En het is heel gek, maar het lijkt wel alsof ik meteen in slaap getrokken word.

Ik word wakker en kijk op de klok. Het is half twee, maar ik lig alleen. Beduusd loop ik naar beneden en dan komt mijn vriend uit de badkamer. Hij was ook in slaap gevallen, maar was al eerder wakker en had spullen voor vandaag in de koffer gedaan en had gedoucht.

We gaan samen naar beneden en ik voel dat mijn hele lichaam tintelt. Ik zeg dat ik waarschijnlijk nog wel terug ga. Even wat drinken en dan twijfel ik alweer of ik niet beter wakker kan blijven.

“Dan hoeven we niet weg te gaan,” zegt hij. Zucht. Oké dan.

Hij besluit rond 03.00 uur naar zijn werk te rijden en zegt dat hij mij eerst weer in bed wil hebben. Hij loopt met mij mee, ik ga liggen en voel meteen dat mijn ogen zwaar worden. Hij geeft me een kus, vertrekt… en ik val als een blok weer in slaap.

Rond 08.00 uur word ik weer wakker. Dit had ik zó hard nodig. Pfff. Ik kan zo verder slapen, maar ik moet nog wel het een en ander doen, dus ik ga eruit.

Ik kijk even snel wat berichten en gooi dan de teaser voor vanavond online. Nu snel onder de douche en zorgen dat ik klaar ben. Nog even spulletjes pakken die mee moeten en de auto in. Ik merk dat ik toch wat zenuwachtig begin te worden.

Ondertussen is mijn vriend thuisgekomen en laadt de rest van de spullen in. Voor één nachtje weg is het echt heel veel wat we meenemen.

Na een uurtje zijn we bij het hotel. We checken in, gaan naar de kamer, drinken even wat en gaan dan aan de slag met foto’s maken. Ik luister braaf naar hem, trek aan wat hij zegt en voer de poses uit. Ik zie al snel mooi beeldmateriaal voorbijkomen.

We bestellen eten voor op de kamer en maken ons daarna klaar om online te gaan. Zodra dat is, zit ik binnen vijf minuten al voor best een lange tijd exclusief privé, en daarna weer ruim een uur.

Daarna besluiten we samen nog even te genieten… en te gaan slapen.

We worden wakker en gaan alles weer opruimen. Even snel douchen en samen ontbijten. Daarna terug naar huis. Alles weer opruimen en de rest van de dag even niet veel. Wel wat foto’s bewerken, maar verder rust. Morgen weer een dag.

Vandaag ga ik de persoon face-to-face zien waar, zoals bij veel mensen, een groot oordeel over bestaat zonder alles erachter te weten. Ik ben wel wat zenuwachtig, maar ik sta er. En dan blijkt weer hoeveel mensen twee gezichten hebben. Wat heb ik een hekel aan zulke types.

Later die ochtend krijg ik nog een telefoontje en daarna voel ik mezelf niet lekker worden. Dit is gebeurd door constant over mijn grenzen heen te gaan, waar hij me al die tijd voor gewaarschuwd heeft. Ik zie het nu in en zeg dat ik voortaan probeer naar hem te luisteren.

We gaan eten en douchen. Ik kom beneden met een leuk nieuw setje, want ineens had ik bedacht dat ik straks online wil gaan. Ik zeg dat tegen mijn vriend en hij kijkt me raar aan.

“Serieus? Een paar uur geleden was je compleet afgebroken en nu wil je online?”
“Ja,” zeg ik, “maar ik stop wel op tijd. Ik heb mezelf al klaar gemaakt.”

Hij geeft aan dat dit echt niet verstandig is. Ik wil het niet toegeven, omdat ik in mijn hoofd alles al geregeld heb en me goed voel, en ik reageer chagrijnig.

“Kijk maar wat je doet, maar zit morgen niet te klagen als je weer ingestort bent.”

Dat geeft storing in mijn hoofd, maar toch geef ik eraan toe en ga op tijd slapen. Dat doet me achteraf toch wel goed en ik begrijp waarom hij het zei. Ik moet echt leren om de rem erop te houden.

Na een lange nacht slapen worden we wakker en begint de dag weer. Ik zeg tegen hem dat ik mijn rust echt nodig heb en ik begrijp nu waarom hij mij gisteren tegenhield om online te gaan.

Mijn grenzen, en vooral de signalen die mijn lichaam afgeeft, moet ik respecteren. Dat weet ik, maar het is lastig als mijn hoofd nog zoveel wil doen.

Kom ik nog online dit weekend? Geen idee. Ik bekijk het wel en doe het in overleg met mijn vriend. Ik merk dat ik hem zo erg nodig heb om mezelf niet voorbij te lopen.

In de avond wil ik samen nog een film kijken, maar ik ben zo moe dat ik al voor 21.00 uur op bed lig. Met wat tussenposes slaap ik tot bijna 09.00 uur.

Na een slaapje van bijna twaalf uur gaan we samen uit bed. Even koffie en een sigaretje. Mijn vriend zet de oven aan om broodjes af te bakken en als we die op hebben, spring ik onder de douche. Ik voel me gelukkig wat beter.

Straks nog wat verplichtingen en wie weet ga ik nog even online, maar voor nu weet ik dat niet.

Voor etenstijd kleed ik me alvast om en stuur hem een foto van mijn setje dat ik eronder aan heb. Dat wordt zéér goed ontvangen door hem, hahahah.

Ik besluit de avond gezellig met hem samen af te sluiten en niet meer online te komen, ondanks dat er steeds om mij gevraagd wordt. Morgen weer een nieuwe dag. En voor nu is het alleen ons!